brnąć


brnąć
brnąć {{/stl_13}}{{stl_8}}cz. ndk IVa, brnę, brnie, brnij, brnął, brnęli {{/stl_8}}{{stl_20}}
{{/stl_20}}{{stl_12}}1. {{/stl_12}}{{stl_7}}'iść z trudnością po czymś stawiającym nogom opór': {{/stl_7}}{{stl_10}}Brnąć w śniegu. Brnąć przez zaspy, mokradła. Brnąć po świeżo zaoranym polu, po piachu. {{/stl_10}}{{stl_20}}
{{/stl_20}}{{stl_12}}2. {{/stl_12}}{{stl_7}}'wchodzić w coś coraz głębiej': {{/stl_7}}{{stl_10}}Brnąć w las. {{/stl_10}}{{stl_20}}
{{/stl_20}}{{stl_12}}3. {{/stl_12}}{{stl_7}}'postępować coraz bardziej niekorzystnie dla siebie przez kolejne zachowania, które zamiast polepszać sytuację, jeszcze ją pogarszają; stwarzać dla siebie sytuację niemal bez wyjścia': {{/stl_7}}{{stl_10}}Brnąć w długi, w kłamstwa, w krętactwa, w oszustwa. {{/stl_10}}

Langenscheidt Polski wyjaśnień. 2015.

Look at other dictionaries:

  • brnac — bŕnac m <G nca, N mn nci, G bȓnācā> DEFINICIJA vojn. zast. vatreno oružje, vrsta automata, puškomitraljez ETIMOLOGIJA prema češkom gradu Brnu gdje se proizvodio …   Hrvatski jezični portal

  • brnąć — ndk Va, brnę, brniesz, brnij, brnął, brnęła, brnęli «iść zapadając się, posuwać się z trudem, najczęściej po terenie błotnistym, grząskim, piaszczystym; posuwając się z trudem wchodzić w coś coraz głębiej» Brnąć przez błoto, przez piach. Brnąć w… …   Słownik języka polskiego

  • błoto — n III, Ms. błocie; lm D. błot 1. «rozmokła, gliniasta ziemia, tworząca gęstą, lepką masę» Grzęznąć w błocie. Brnąć po błocie. Ubrudzić sobie błotem pantofle. Wpaść w błoto. ∆ med. Błoto lecznicze «borowina» ◊ Rzucać pieniądze w błoto «marnować,… …   Słownik języka polskiego

  • brnięcie — n I rzecz. od brnąć …   Słownik języka polskiego

  • brodzić — ndk VIa, brodzićdzę, brodzićdzisz, brodź, brodzićdził «chodzić, brnąć po wodzie, błocie, rzadziej po wysokiej trawie, sypkim piasku itp.» Brodzić po moczarach. Brodzić po wodzie, w wodzie …   Słownik języka polskiego

  • dług — m III, D. u, N. długgiem; lm M. i «zaciągnięta pożyczka zwykle pieniężna; obowiązek dłużnika do spełnienia oznaczonego świadczenia; zobowiązanie do określonych świadczeń pieniężnych lub w naturze» Dług krótkoterminowy, długoterminowy. Dług… …   Słownik języka polskiego

  • eksplikacja — ż I, DCMs. eksplikacjacji; lm D. eksplikacjacji (eksplikacjacyj) książk. «szukanie, przytaczanie motywów, przyczyn; wyjaśnianie, tłumaczenie, uzasadnienie» Eksplikacja wydarzeń politycznych. Brnąć w ryzykowną eksplikację. Silić się na eksplikację …   Słownik języka polskiego

  • kopać — ndk IX, kopaćpię, kopaćpiesz, kop, kopaćał, kopaćany kopnąć dk Va, kopaćnę, kopaćniesz, kopaćnij, kopaćnął, kopaćnęła, kopaćnęli, kopaćnięty, kopaćnąwszy 1. «uderzać coś lub kogoś nogą» Kopać piłkę. Kopnąć kogoś w bójce. Koń kopnął woźnicę. ◊… …   Słownik języka polskiego

  • maź — ż V, DCMs. mazi; lm M. mazie, D. mazi 1. «bardzo gęsta, lepka, kleista, rozmazująca się substancja» Gliniasta maź. Brnąć w błotnej mazi. ∆ Maź płodowa «substancja powlekająca skórę noworodka, złożona z łoju i ze złuszczonego nabłonka» ∆ anat. Maź …   Słownik języka polskiego

  • mokradło — n III, Ms. mokradłodle; lm D. mokradłodeł częściej w lm «grząski, podmokły obszar; grzęzawisko, trzęsawisko, bagno, moczar» Rozległe mokradła. Brnąć przez mokradła. Rośliny rosnące na mokradłach …   Słownik języka polskiego